liefdesslot

Liefdesslot

De oudste  stad van Nederland heeft iets nieuws! Een liefdesslot. Het eerste liefdesslot in de stad. Ik wist niet dat het bestond. Ben ik toch bijna vijf  jaar Buitengewoon Ambtenaar van de Burgerlijke Stand. Het stond in de krant. Eerst las ik het nog als ‘liefdes-lot’ Maar nee het was toch echt liefdesslot. Nu heb ik in die vijf jaar heel wat mooie en bijzondere rituelen voorbij zien komen. Maar dit was nieuw voor me. In veel steden van de wereld schijnt  het fenomeen al bekend te zijn; aan hekken of bruggen wordt door geliefden een slot gehangen ‘als uiting en bezegeling van hun eeuwige liefde’. De sleutel wordt vervolgens weggegooid, in ons geval in de Waal.

Het eerste slotje met hartje en initialen is van de week gesignaleerd op het Valkhof. Aan het  hek voor de Barbarossa ruïne. Stammend uit de twaalfde eeuw. De plaats waar in die tijd de kuisheidsgordel met sleutel werd afgesloten, maar zeker niet in de Waal werd gegooid.

Net even voor deze nieuwe blijde ervaring, had ik eveneens een nieuwe ervaring waar ik niet blij van werd. Voor het eerst hoorde ik dat een huwelijk dat ik gesloten had door echtscheiding was ontbonden. Op zich niet spectaculair, want een op de drie huwelijken sneuvelt. Maar als je het als trouwambtenaar voor het eerst overkomt is dat schokkend.  Twee mooie, jonge mensen waarbij het voelde alsof ze echt voor elkaar geschapen waren, haken na een half jaar af. Ik kreeg een soort schuldgevoel. Alsof het aan mij lag, alsof ik gefaald had. Heel af en toe heb je tijdens een gesprek ter voorbereiding op het huwelijk wel het idee dat er iets niet klopt tussen twee mensen. Maar je kunt het niet benoemen. In dit geval was er bij mij geen spoor van twijfel. Toen ik de bruidegom ontmoette, en  hem zei dat hun scheiding me erg geraakt had, vertelde hij zijn verhaal, hun verhaal. En als ze al een slot aan het hek hadden gehangen, voelde ik dat het oude kinderliedje van:  ‘en er is geen smid in het land, die de sleutel maken kan’  hier van toepassing was.

‘Witte zwanen en zwarte zwanen’ zullen in de toekomst wel sleutels in de Waal gooien. En als de liefde dan verdrietig genoeg eindigt en de sleutel niet meer te maken en  te vinden is, moet het slot maar kapot gemaakt worden.

Dat is het liefdesslot lot.

 

 

Eeuwige sneeuw

P1090751Eeuwige Sneeuw

De reis van huis naar wintervakantiedorp Tschagguns in Oostenrijk schept een fysieke afstand.  Het lijkt alsof door elke kilometer verder van huis, ook alle zaken van thuis verder van je af komen te staan. Eerst nog ga je na of alles goed is achtergelaten; gas uit, krant afgezegd, deur op slot…..Dan opent zich de wijde wereld. Een wereld die een stuk groter is dan de veertig vierkante meter woonoppervlak van je huis, waar  je voor je gevoel nu maanden hebt vastgezeten in vorst, sneeuw en ijs. Op weg naar vorst, sneeuw en ijs…

Beleving

Hieruit blijkt dat hetzelfde, ook heel anders kan zijn. Dezelfde elementen, een heel andere beleving. Daardoor geniet ik als ik met de auto naar de ingang van het  vakantieverblijf rijd, van de  anderhalve meter hoge sneeuwwanden. Lach ik als ik uitglijd over een  ijsklomp bij het uitstappen. Verheug ik me op morgen om in het ‘glazen huisje’ -met een oppervlakte van vier vierkante meter- boven de grote sneeuwvlakte te hangen en de koude vrieswind op mijn ingevette gezicht te voelen. Staande op de berg met  in de strakblauwe lucht de zon boven de ‘Drei Türme’, adem ik diep in en uit. Het gevoel van de ‘drie-eenheid’, nee, van eenheid overvalt me. Het overweldigende gevoel van nietig zijn. Het weten dat er iets groter is dan ik.

Het gevoel dat alles met elkaar verbonden is. Leven in het nu. Leven van miljoenen sneeuwkristallen die spiegelen in de zon. Leven van sterretjes in de ogen van mijn  kleinkinderen.Leven door de warmte van mijn ouders die ik voel in de zonnestralen.

Liefde, verbondenheid en vrede voelen in je hart. Het venster gaat open naar de Eeuwigheid. Eeuwige Sneeuw.

geboorte

Vandaag (5 januari 2014), is het precies 68 jaar geleden dat ik in dit huis geboren werd. Kort daarna verlieten mijn ouders deze voordeur, met mij in de armen, om naar de kerk te gaan om gedoopt te worden.

Dopen was in die jaren een vertrouwd gebeuren. Bij het rooms katholieke bevolkingsdeel liefst zo snel mogelijk. Soms als de kraamvrouw nog in het kraambed lag.

Bij het protestantse deel mocht het ook wel wat later. Ik was enkele maanden oud. Dopen, een kerkelijk ritueel wordt nog slechts zelden toegepast.

 

Toch willen veel jonge ouders een mooi moment creëren om hun kind aan de wereld te presenteren.

Dit in plaats van wekenlang dagelijks kraamvisite te ontvangen.

Eén moment waarop alle mensen die in het leven van hun kindje een belangrijke rol spelen gelijktijdig aanwezig zijn. Vaak zijn het de mensen die ook bij de huwelijkssluiting aanwezig waren. Samen de nieuwe wereldburger verwelkomen.

De babyshower voor de gezellige mens en een naamgevingsritueel voor ouders die aan wat meer diepgang hechten. Daar ben ik altijd heel graag bij betrokken. Het is zo bijzonder om samen naar mooie

vormen te zoeken om een hartelijk welkom op deze wereld te bereiden.

Een begin, waarop ieder op zijn of haar wijze de nieuwe wereldburger kan verwelkomen.

 

Ik ben benieuwd wanneer jullie als ouders jullie voordeur uitstappen met jullie kindje in de armen op weg naar het naamgevingsritueel.

 

Maar wees gerust, het kan ook gewoon bij jullie thuis!

 

 

grote verassing

VID03999Grote verrassing

‘ Er komt een grote verrassing aan’  zegt zwarte Piet, ‘een groot cadeau, Piet haalt het niet voor 5 december , maar 20 december is het er. Let op!’

Maar de mensen reageren er niet op. Deze mensen niet. Bewoners van Joachim en Anna, een zorgcentrum  in Nijmegen voor mensen die verdwaald zijn in hun eigen geest.

Ze streven in het huis de levensstijl, gewoonten en activiteiten uit de thuissituatie zo lang mogelijk te behouden. Daar hoort ook een bezoek van Sinterklaas en zwarte Piet bij. In de huiskamer wordt Sinterklaasmuziek gespeeld. Ben op zijn gitaar.

De ogen van de meeste bewoners staren in een eindeloze verte en zien daar wat wij niet zien. Ook als Sinterklaas binnenkomt zien zij dat niet. Pepernoten  worden uitgedeeld. De meesten  blijven onaangeraakt op het tafelblad liggen.

Piet wilt een pakje geven aan een klein lief zwijgzaam dametje . Maar dat wordt nog lastig. In haar armen klemt ze een lichtbruine knuffelhond met verdrietige ogen en futloze hangoren. Hoe Piet ook zijn cadeautje aanprijst, het dametje weigert. Haar handen strelen over de rug van de hond. Oem, oem, oem prevelen haar lippen.

Een lied wordt ingezet: ‘Hoor wie klopt daar kind’ren, Hoor wie klopt daar kind’ren……..haar mond gaat langzaam wat letters vormen ‘ hoor wie klopt daar zachtjes tegen het raam’  en steeds duidelijker: ‘het is een vreemdeling zeker, die verdwaald is zeker……..’

Haar stem. Het mooiste cadeau voor Sint en Piet en voor alle mensen die zo liefdevol voor haar zorgen!

social media

 

Social media

Enkele maanden geleden was ik bij een voorlichtingsavond.  ZZPers  en social media. Mijn  relatie met de social media was een losse, niet op oer gevoelens gebaseerde relatie. Ik had alles; Facebook, Twitter, Linkedin, een website…maar er zat geen  verband in. Zo’n beetje hetzelfde gevoel als bij de huidige veertigers: alles hebben, maar niet de weg vinden om er domweg gewoon gelukkig mee te zijn.

Te hooi en te gras zette ik wat op de website, Facebook, Twitter en op Linkedin  stond maandenlang een verwijzing: zie www.henksmaling.nl  Je kwam dan uit op een statische pagina. Een stilstaand stoffig beeld. Net als in vele relaties als je al heel veel jaar bij elkaar bent.

Op die voorlichtingsavond ging ik het verband zien tussen een en ander, en het belang ervan. Als je de social media niet gebruikt zoals je ze moet gebruiken, ben je over vijf jaar niet meer zichtbaar volgens de deskundigen. En dat wil je niet. Je wilt zichtbaar blijven  Want zichtbaar blijven betekent dat de mensen je blijven zien, en daardoor jij de mensen. Als mensen-mens is dat absoluut noodzakelijk. Stel je voor geen mensen meer te ontmoeten voor wie je een huwelijksceremonie, uitvaart-, of naamgevingsritueel  mag verzorgen…

Daarom flink aan de slag met Jeroen Schalk, verhalend journalist & blogger en met heel veel geduld om mensen van mijn leeftijd uitleg te geven over social media. Onze wekelijkse ontmoetingen waren onmisbaar, leerzaam en gezellig. Nu weet ik heel veel van de social media. Ik kan ook al heel veel ermee, maar het kost ook heel, heel veel tijd. Maar het gaat steeds sneller zegt Jeroen.

Lees ik net een uitspraak waarvan ik de naam van de spreker niet  kan achterhalen, maar hij of zij schrijft: ‘met onze mobieltjes en social media kunnen we op elk moment met iedereen contact hebben. Daardoor lopen we het gevaar nooit contact met onszelf te hebben’

Dus als dit verhaaltje klaar is ga ik tijd nemen om wat op het Facebook van mijn hart te zetten en hoop ik het getwitter van mijn innerlijk leven te horen. Dan komt alles weer goed. Ontstaat weer dat harmonieuze gevoel als bij het goedmaken na bonje in de relatie.